Delphi 9 | April 2003 

Over de Rechten van het Kind.

RAAK!

We hebben enkele fervente beschermers van kinderen. Kindermishandeling moet uitgeroeid worden, stellen Dries van Dantzig en Jan Willems. En het is raak wat ze zeggen. Het kind heeft een kwetsbare positie. Steeds opnieuw worden we opgeschrikt door berichten in de media over de beschadiging die kinderen oplopen.
Bij verreweg de meeste fysieke mishandeling blijkt de dader een stiefvader. Als mishandeling de dood tot gevolg heeft, blijkt het bij een stiefvader meestal te gaan om slaan tot de dood erop volgt – een buitengewoon agressieve handeling. Gaat het om de eigen vader, dan ligt daar vaker een ernstige psychiatrische aandoening, zoals een psychose, aan ten grondslag. De vader doodt het kind vaker vanuit het waanbeeld dat hij zo het kind beschermt. En vaders kiezen vaker een drastische methode, zoals doodschieten, waarna ze vaak ook zichzelf doden.
Waarom hebben we het er niet over dat stiefouderschap een risicofactor is voor kindermishandeling? Omdat er zoveel stiefouders zijn en omdat we niet onder ogen willen zien dat stiefouderschap een veeleisende taak is? We plakken een kind makkelijker het etiketje ‘adhd’ op dan het soms passender etiketje ‘stiefkind’.
Echtscheiding vergt veel van kinderen, niet alleen van ouders. We hebben onszelf lang zoet gehouden met het idee dat het voor kinderen een opluchting is als de ruzies voorbij zijn. Nu moeten we onder ogen zien dat kinderen levenslang last hebben van de scheiding van hun ouders. Natuurlijk is het prettig als de ruzies voorbij zijn, maar het liefst willen kinderen hun ouders samen zien, zonder ruzie.
Lange tijd hebben we niet echt naar kinderen geluisterd. Pas wanneer ze volwassen zijn, hebben we begrip voor die afschuwelijke jeugd die ze hebben doorgemaakt. Maar nog schort het aan luisteren. We hebben het
kinderrechtenverdrag ondertekend, maar toch – waar is het geluid van het kind bij raak, bij een congres over echtscheiding, of bij het AMK, dat geacht wordt het kind te beschermen?
We zijn een eind op weg de belangen van kinderen te behartigen, maar we zijn er nog lang niet. We moeten niet alleen de belangen behartigen die wij als arrogante volwassenen denken dat kinderen hebben, maar hen werkelijk betrekken bij dingen die hen aangaan. Scheidingen en bezoekregelingen zouden er dan heel anders uitzien. Het belang van de ouder zou dan vaker geschaad worden, in plaats van het belang van het kind.

      

Martine F. Delfos